Hüdâvendâ
 

Hüdâvendâ
Hüdâvendâ, beni bir lahza vaslından ayırma;
Rakîktir şîşe-i kalbim, anı hicrinle kırma.



Ki olmaz dü cihanın mülk ü câhı bana devlet;

Aman, Sensiz bana zindân olan elvânı verme.








Benim var gerçi taksîrim Sana kulluktan lâkin Halîmsin Sen,

Ğafursun, aybımı yüzüme urma.


Habîbinle tevessül eyleyip geldim kapına;
Ana bahşeyle lütfet, kapından sürme.


Ganîsin, âleminden kimseye yok ihtiyacın;

Kerîmsin, şu ben miskîni Mîzân'a kığırma.


Hatâmı i'tirâf edip, recâmı nîşe kıldım;

Beni setreyle Mahşer'de, zebânîlere duyurma.


Reîs oldu bu Kuddûsî gürûh-ı mücrimîne;

Anın afvet günahını, deme 'kûyuma girme'.

Kuddûsî(1760-1849)