Mor Menekşe Çok Güzel Bir Hikaye...
 

Mor menekşe çok güzel bir hikaye...
Mor menekşe çok guzel bir hikaye
Kendini bildi bileli mor menekşeyi çok severdi. Çocukluğunun geçtiği
> ikikatlı evin bahçesinde bahar geldiğinde mor mor açar, mis gibi
> kokarlardı..Annesi mor menekşeleri hep duvar kenarına dikerdi..
>
> gölgeyi sever menekşelerderdi..Oysa ögretmeni bitkilerin güneş ışınları ile
> fotosentez yaptığını anlatmıştı onlara .Bitkiler güneş ışığına muhtaçtı.Mor
> menekşeler ne tuhaf bitkilerdi , her bitki güneşi
> severken,onlar nedengölgeyi tercih ediyorlar diye düşündü durdu
> Hande...Küçük, ufacık aklı ile aslında menekşelerin diğer çiçeklerden
> farklı olduğunu keşfetmişti, işte belki de menekşeler
>
> bu yüzden
> bu kadar güzeldi.Herkesden farklı olursan, bu hayatta değerli olursun
> yargısına varmıştı.Daha o yıllarda farklı olmak için uğras vermeye başladı.
> ilk olarak, okulda kimsenin yanına oturmak istemediği Hacer'in yanına
> oturmak istiyorum ögretmenim diyerek başladı farklılıklarla süren hayatı.
> Hacer bile şaşırmış şaşkın şaşkın bakıyordu onun yüzüne. Hacer çok dağınık,
> biraz anlama zorlukları olan problemli bir ailenin kızı idi. Hande ise
> mühendis Kamil Beyin biricik kızı. Ögretmen pek oturtmak istemedi önce
> Hacer'in yanına Hande' yi. Daha sonra bir
> tatsızlık çıkmasın
>
> diye öğretmen Hande'nin annesini çağırdı.
>
> Annesi eve geldiklerinde Hande'ye sordu :
>
> - Neden yavrum Hacer in yanına oturmak istiyorsun?
>
> Hande cevap verdi :
>
> - Geçen baharda menekşeler ekiyorduk hani anne, o gün sen bana menekşeler
>
> güneşi sevmez demiştin, oysa her bitki güneşi sever. Menekseler farklı,
> belki de
>
> bu yüzden bu kadar güzeller. Hacer'in yanına kimse oturmak istemiyor. Ben
> farklı olmak istiyorum. Belki Hacer de güzeldir, onu fark etmek istiyorum,
> dedi.
>
> Annesinin ağzı açık kalmıştı. İlkokul 4.sınıf öğrencisi kızının
> olgunluğuna hayran kalarak
>
> - peki kızım kimin yanında istersen oturabilirsin, ' dedi.
>
> Pazartesi Hande Hacer'in yanında oturmaya başladı. Hem Hande
> tedirgindi, hem Hacer.Birbirleri ile hiç konuşmuyorlardı. Diğer
> kızlarda soğumuştu Hande'den. Nasıl Hacer gibidağınık, bir şeyi, iki kere
> anlatınca anlayan fakir bir kızın yanına oturmayı istemişti.En çok alınan
> doktor Cemal Beyin kızı Esin'di. Anne babaları her hafta sonu görüşüyorlar,
>
> Hande ve Esin birlikte oynuyorlardı. Nasıl olur da
> kendi yerine Hacer'i seçerdi. Çok gururu kırılmıştı Esin'in. Hande ile
> konuşmuyordu.Birgün Hande ve ailesi Esinlerle dağ köylerinden birinde
> gerçekleştirilecek bir panayıra katılmak için sözleştiler. Hande gene
> Esin'in somurtacağını bildiği için gitmek istemiyordu.İçin için de Hacer'e
> kızmaya başlamıştı arkadaşları ile arasının bozulmasına sebep olmuştu.Neden
> sanki bu kadar dağınıktı, neden her şeyi iki kerede
> anlıyordu? Yoksa aptal mıydı?Sonra menekşeleri hatırladı hemen
> düşüncelerinden utandı. Hacer farklı diye yargılamaması gerekiyordu.
> Hacer'in, kimsenin bilmediği güzelliklerini keşfedecekti. Buna tüm gücü ile
> inandı. Panayıra gittiklerinde Esin somurtarak karşısında
> oturuyordu, Hande ile konusmuyordu.
>
> Hande canı sıkıldığından
> biraz dolaşmak için annesinden izin aldı. Köy yolunda yürümeye başladı.
> Hava iyice soğumuş ve ayaz iyice artmıştı, kar atıştırmaya başlamıştı.
> Hande karı çok seviyordu, yürüdü, yürüdü. Köye gelmişti. Bir evin
> önünde durdu. Evin penceresinde ki saksıya gözü
>
> ilişti. Gözlerine inanamıyordu, bunlar mor menekşelerdi. Ama kıştı ve
> menekşeler soğuğu hiç
>
> sevmezlerdi eve dogru bir adım attı. Kapıda beliren gölgeyi çok sonra
> fark etti bu Hacerdi.
>
> Hande'ye gülümsüyordu.
>
> - Hoşgeldin Hande buyurmaz mısın?, dedi.
>
> Biraz ürkek, şaşkınlıkla kapıya doğru ilerledi Hande ve içeri girdi. Oda
> sıcacıktı odun sobası
>
> her yeri ısıtmıştı. Menekşeler diyebildi sadece Hande...
>
> - Bu soğukta ?
>
> Hacer gülümsedi ;
>
> - Onlar annem için, annem onları çok sever.
>
> Sonra yatakta yatan kadını fark etti Hande.
>
> 'Annen hasta mı?' dedi.
>
> 'Evet 2 sene önce felç oldu ona ben bakıyorum, bizim kimsemiz yok, birtek
> ineğimiz var onunla
>
> geçiniyoruz. Ama tüm işler bana baktığı için derslere çalışacak pek
> vaktim olmuyor, dedi Hacer
>
> utanarak. Bir de bizim köyden şehre araç yok, bu yolu her gün yürüyorum o
> yüzden de çok yorgun
>
> okula geliyorum dersleri anlamakta güçlük çekiyorum. Hande'nin gözleri
> dolmuştu. Dışarıdan gelen ses ile kendine geldi. Annesi onu arıyordu. Çok
> merak etmiş olmalıydı. Dışarıya koştu ve annesine sarıldı,
> ağlıyordu. Bir müddet sonra anne bu Hacer diye tanıştırdı sıra
> arkadaşını. Hacer'in yaptığı sıcak çorbadan içtiler birlikte. Hande
> annesine anlattı Hacer'in hayatını, ağlayarak.
>
> 'Bir şeyler yapalım anne' dedi.
>
> O hafta annesi ve Hande, Hacerlere gidip annesi ve Hacer'i kendi
> evlerine taşıdılar. Hacer artık Handeler den okula gidip geliyordu, ne
> dağınıktı, ne de aptal. Sınıfın en iyi öğrencisi olmuştu. Seneler geçti
> Hacer ve Hande bir arkadaş değil, iki kız kardeşlerdi artık. Mor
> menekşeler Hande'ye Hacer'i armağan etmişti. Hacer'e ise hem Hande'yi, hem
> hayatı. Seneler sonra ikisi de evlendi. Hacer şimdi bir doktor. Hande'den
> vicdanın ne kadar önemli olduğunu öğrendi, hastalarına
> vicdanıyla birlikte şifa dağıtıyor. Hande ise bir ögretmen. Çocuklara
> farklı olan şeyleri sevmeyi de ögretiyor. Bir kızı var
>
> adı, Hacer Menekşe. Hayatta en çok sevdiği iki şeye birini daha ekledi
> Hande.
>
> LÜTFEN SEVGiNiZE ÖNYARGI KOYMAYIN.
>
> HERŞEY SEVİNCEYE KADAR FARKLIDIR
>
> SEVDİKTEN SONRA İSE SEVGİNİN DİLİ HEP AYNIDIR
alindi