|
Ahh Tamara
http://frmsinsi.net/images/forumsins...sinsi.net_.jpg
AH TAMARA AH! Çok eskiden Vanlı bir keşişin dünyalar güzeli bir kızı varmış. Bütün Vanlı delikanlılar Tamara adındaki bu kıza hayranken, onun gözü bir gençdeymiş. İki sevgilinin gizli gizli buluştuğunu öğrenen keşiş, kızını bu sevdadan vazgeçirmek için çareyi onunla beraber Göl'ün en büyük adasına yerleşmekte bulmuş. Ancak gençlerin aşkı buna rağmen devam etmiş. Delikanlı her gece Tamara'nın yaktığı ateşi takip ederek gölden yüzerek adaya gelir, sevgilisiyle buluşur, gün ışımadan da tekrar yüzerek geri dönermiş. Bir zaman sonra keşiş durumu fark etmiş. Bir gece kızının bıraktığı işaret fenerinin yerini değiştirmiş. Delikanlı her zaman olduğu gibi yine ışığı takip ederek yüzmeye koyulmuş. Ancak kıyıdaki ışığın yeri sürekli değişiyormuş. Saatlerce yüzen delikanlı, bir türlü ışığı yakalayamamış, kollarındaki derman tükenmiş. Sonunda, kuvvetli bir dalga, gücü tükenen delkanlıyı, kaldırdığı gibi sivri ve keskin kayaların üzerine atmış. Her tarafı yara bere içinde kalan delikanlının, son nefesindeki, 'Ah Tamara, ah Tamara' feryatları, kayalıklardan yankılanarak, Tamara'ya kadar ulaşmış. Bunu duyan Tamara da hiç gözünü kırpmadan kendisini azgın dalgalara bırakmış ve kaybolmuş. Akdamar Adası'nın, işte bu acıklı olaydan sonra, 'Ah Tamara' nidasından kaldığına inanılır. |
Ahh Tamara
Tamara, Mezopotamya ve Anadolu Mitolojisi içerisinde beni en çok etkileyen destanlardan biri...
Ağrı Dağı kovaklı bir mit. Çobana âşık olan kralın kızının öyküsü. Anadolu insanı olarak Yunan Mitolojisi´ni çok iyi öğrendik ve işledik sanırım (entellektüeller açısından), Tamara´yı, Eros veya Sisyphus kadar bilmesek de çobanlara yabancı olmadığımız kesin. Ozanın veya kalem erbabının devreye girdiği yer, sanırım burada düğümleniyor. Marifet çobana âşık olup ıstırap ve elemle ömür tüketen Tamara´nın zindanlarda yaşadıklarını bilmek değil belki... adım, soyadım da söyleniyormuş gibi uzundu çok dövdüler beni, çok ağaçtan düştüm kafamda on dört kırık izi var, sıyrıkları saymadım katlayıp katlayıp boyuma uydururdu annem yine de çıplak ayaklarımı gizleyemezdi pantalon derken kırmızı bir kundura aldılar bir yaz Çermik'ten dönerken eskimesin diye hiç giymedim sonra ayağıma dar geldi.. belki bir coğrafyadan uzakta, o coğrafyanın şiirini yazıp müziğini yapmak ancak köklerimize doğru yeşermekle olgunlaşacak bir zorsunma... Ah! Tamara -yazarı : Selim TEMO |
Ahh Tamara
TAMARA
Van' dan, Gevas' tan ve Digor' un altin sacli kizlarindan dinledim bu öyküyü... Tamara... Tamara, senin dilin, senin Incil' in, senin nârin, senin nazin... Bu kacinci yenilgi ask ugruna? Bu kacinci intihar girisimi? Bosuna degil biliyorum senin afanoz edilisin, benim seyhimi kendime küstürüsüm bosuna degil... Bi isik diye sana gelisim. Tamara...Birak öldürsünler beni, birak yok saysinlar, unutsunlar senin ismini... Tamara... Ask adadadir artik, ask adada... ...Ay dolanir geceye, kipkizil kan gibi Bulut gecer üstümden, örter beni tül gibi Sevdanin çölündeyim Issizligin gölünde Yolumda isigim; Tamara... Dokunamam ki tenine, yasaksin bana Sana giden dikenli yollar, tuzaksin bana Asimsin ekmegimsin, Sevapsin bu canima Yolumda isigim ol, Ah Tamara... “ Hu vel aha Hu vel vera Hu destana Ah Tamara, ah Tamara..." Yedi bogum akrep gibi, koynumda sevdan Kara hancer, mavzer gibi bekliyor düsman Bilsinler böyle sevda böyle bir can alirken Askima fermanim ol, Ah Tamara... Vur beni hasrete vur, göm beni göle Oguluna ver adimi, bin yillik öfke Duysunlar böyle sevda böyle bir can alirken, Askima fermanim ol, Ah Tamara... “ Hu vel aha Hu vel vera Hu destana Ah Tamara, ah Tamara..." Yücel ARZEN |
Ahh Tamara
yaşam ve ölüm iki hasım şimdi iki şüpheli şahıs her an birisindir her an ikisi |
Ahh Tamara
Samanyolu uzanmış sere serpe
hasat bitmiş erzak, kuruyarı istif geriye bir şairin hüznü kalmış biçilmedik boy vermiş, Başak uçları göbekte! incecik bileklerime batıyor ah, Tamara! büyüdükçe mi yitiriyoruz saflığımızı? Samanyolu çırılçıplak, gece yıldızlı dut yaprakları hışırdıyor, orda mısın? |
Ahh Tamara
meyva dalları ağır, yorgun
er sabah doğuracaklar yarın şimdi geceye karışıyorlar simsiyah yapraklarıyla kapımın yüzyıllık mavisi bir sağımlık çiyi çiçeklerimin -en çok şafakta tazedirler hep tükenmez bir umudun habersiz sebepleridir ağzımda dağılan Toran üzümü sapsarı tınazlarla sağılmayı bekleyen harman saçları tutuşan dağlar havaya akan kuru buhar! hep bu umudun dirilişidir Tamara! bundan tenim bu kadar esmer ve savrulup gidişim adı geri verilen diyarlara.. |
Ahh Tamara
tandırdan ahker eksilmez olmuş
yapışmış hamuru yakıyor, bu koku oradan Batman Çayı, Malabadê’nin ayaklarını öpüyor ve tutsaklığının farkında bunca yıllık kalıbında böyle aktığı görülmemiştir bezgin, biteviye.. ve sesler eksiliyor geceden hasretlik bir Fa vurulmuş en son dört Mi yaralı Requiem’den Re teslim olmuş, pişmanmış diğerleri karanlıktan.. ama alev aydınlatır dumanı da saçılmış bir beyinden içeri kara burunlu kara postal işte her şey bu kadar açık, Tamara.. |
Ahh Tamara
adım, soyadım da söyleniyormuş gibi uzundu
çok dövdüler beni, çok ağaçtan düştüm kafamda on dört kırık izi var, sıyrıkları saymadım katlayıp katlayıp boyuma uydururdu annem yine de çıplak ayaklarımı gizleyemezdi pantolon derken kırmızı bir kundura aldılar bir yaz Çermik’ten dönerken eskimesin diye hiç giymedim sonra ayağıma dar geldi.. yüzlerce bilye bulurdum düşlerimde uyanınca hiçbiri olmazdı hep ütüldüğüm günlerde görürdüm karığım büyüdü, düşler seyreldi.. bir sabah ayrı bir dünya, intizam! öğretmenin yazısı kadar yabancı.. paydosta kendi harfleriyle ağlayan annem hangisi bendim.. ben hangisiyim.. biraz Kafka okumak gibi bir şey galiba kapkara olmak belki belki ismin ne? hâli |
Ahh Tamara
dört parçalı göğsümü
paletler çiğner her gün yürür giderler kirpiklerim boyunca önüme atılan kardeş başları taşırır yoksul gözlerimi de inadına ağlamam işte acım, yaşadığımca ağlasam bitecek değil! birilerinin kahır doluyor içi Tamara! birileri yakıyor kendini yunmak için acılardan yeter yeteeer y e e e t e e e e e e e e e r r r... |
Ahh Tamara
kaç çiçek kurusu
kaç kelebek ölüsü kaç yüz buruşuğu yaşanamayan kaç aşk olası kaç heyecan kaç eksik ürperti hiç saramayacak kaç beden bir taş oynuyor yerinden bir adam güç bela öpebiliyor sevgilisini bir saz kırılıyor bir civan uçuruma salıyor ağırlığını bir köprü uçuyor bakmaktan ellerim yanıyor kâğıtta ellerime ağustos yağıyor durmadan en çok Baharları ağlıyorum bir yanardağın batısında |
Ahh Tamara
beklemek zamanı çoğaltır Tamara!
belki bir deprem, hadi bir deprem taşırır yoksul denizleri ilk kurşun. ilk sağım.. ilk ağızsütü... dışarda fırtına var: bütün pencereleri açın! ve kederli bir yüze kapanır kapı tanrı kadar mağrur kadınlar bekler köylerde, şehirlerde acır yalnızlık başkasının ölümü: tek gerçek felaket! sapsarı bir endişeyle sokaklara çıkılır: Ağıt vurulmuş. Ağıt vurulmuş.. Ağıt vurulmuş... ah, heval! hiçbir romana sığmayacak hiçbir yüzyıla hasretimiz alnımdan kırgın sloganlarla bir şehir geçer her gün bültenler kelle başı söz eder öldüğümüz ülkeden |
Ahh Tamara
soğuk olur anneciğim.. soğuktur beklemek
soğuktur kör umut biriktirmek sağır beyinlerde yeni yükünü yıkmaya benzemez ama en az senden eksilen kanlar kadar kutsal ve yardan, yarenden yoksun, öylece, birbaşına, sebepli bir intihar sebepli bir koyverip kendini, arkadan geleceklere.. yani anneciğim soğuk olur dizinden uzak her yer ölüler.. ölümler artar ömründe kaygıyla bültenleri izlersin.. soğuktur bahar gelmez soğuktur, ihanet artar.. soğuktur, iftira.. ve ben cüzamlı bir yolcuyumdur kimsenin konuk etmediği düşümde bir sevda bulurum, adı: Tamara! uzar, uzar sesim sessizlikte, bıkkınlığında sessizliğin derken yarına inanmaya başlar birileri düşlerinde umut bulur saçlarında bölünmüş bir şefkatin sımsıcak izi dudaklarında kaçak tütün tebessümü ve tokalaşmaları sertçedir, samimidir kendi renginde akar Kızılırmak Dicle kendi dilinde çalkanır ansızın hatırlanmış bir şey gibi |
Ahh Tamara
a a h, Tamara!
niye mi tutuyorum ellerini niye mi dönüyorum köklerime sen ki birden çok, çoktan fazla ve kelimenin birkaç anlamıyla dişi ve ben tutuşmalıyım Tamara bir aşk da mutlu bitsin! |
Ahh Tamara
Ayışığı Sonatı’nı çaldığımız akşam..
tabanlarım ağırıyor bıyıklarım gürültüyle uzuyor hışmımdan korkuyorum Tamara! bir namlu ucundaki darağacında tepinir, tepinir kesilmiş bir kuş gibi içim bıraksalar sulardım, dallarına çıkardım yeşilken şimdi savaşçılık oynar içimdeki çocuk artık hep ebe değil ve oyunlarına almıyor Beko’yu.. korkarak üşenerek büyüyen Feyzo’yu vurmuşlar! ensesine ölüm sıkılmış, iki el! Feyzo vuruldu. Feyzo vuruldu.. Feyzo vuruldu... a a h, heval! yaşam ve ölüm iki hasım şimdi iki şüpheli şahıs her an biriyim, Tamara her an ikisi, |
Powered by vBulletin®
Copyright ©2000 - 2026, Jelsoft Enterprises Ltd.