Japon Buddhacılığı
 

Japon Buddhacılığının tarihçesi - Japon Buddhacılığı inancı - Tendai ve Şinto mezhepleriBuddha’cılık Japonya’ya resmen 552′de Koreli rahipler tarafından getirilmiş sayılır. Bunların yanlarında din kitaplarının (sutra) cince tercümeleri vardı. Başlangıçta güç yayıldı. Çünkü saraydaki iki güçlü rahip sülâlesini, Nakatomi’ler ve Mononobe’leri karşısında buldu. Başka bir rakip sülâle olan Sogo’lar bu yeni dine Japonya’ya yerleşip yayılma hakkını tanıdı.


Buddha’cılığın Japonların milli dini Şinto’dan ahlâk ve düşünce bakımından büyük üstünlüğünü ilk anlayan da Sogo, ünlü Şotoku Taişi oldu. VII. yy.ın sonlarından itibaren Şotoku Taişi birçok tapınak kurdurdu. Nara yakınlarındaki ünlü Horyuji bunlar arasındadır. Daha sonra Buddha’cılık şaşırtıcı bir şekilde hızla gelişti.


VIII. yy.ın ortalarına doğru, Çin ile kültür ilişkileri kuruldu (daha önce Japonya kültür alanında Kore’nin etkisi altındaydı), Buddha’cılığm nüfuzu en yüksek doruğuna vardı, yeni başkent Naro’da Buddha’nın muazzam bir heykeli ünlü Daibutsu tarafından diktirildi. O sırada Japon adalarında altı tarikat bulunmaktaydı. Bunların üçü Mahayana’ya, üçü de Hinayana’ya bağlıydı. Gerçekte bu tarikatlar arasındaki tek anlaşmazlık, varlığın metafizik araştırması konusundaydı. Bütün Nara döneminde (710-794) Japon Buddha’cılığı oldukça dar bir aydınlar çevresi dışında pek yayılmamıştı.


Tendai ve Şinto mezhepleriyle, yüzde yüz milli ve halka dönük nitelikte öğretilerin doğduğuna tanık olmak için VIII. yy.ın sonlarını beklemek gerekecektir. Ryobu-Şinto adıyla tanınan dinlerarası bir anlaşma bu arada gerçekleşti. Ryobu-Şinto Buddha’cılık ile eski yerli inancı, Şinto’yu kaynaştırmak istedi. Bu resmi mezheplerin yanı sıra Amida inancı çevresinde halkçı ve bireyci bir Buddha’cılık da gelişti. Bununla beraber Japonya’da gerçekten orijinal bir öğreti, Zen Buddha’cılığı ancak XII. yy. sonlarında ortaya çıkacaktır.


Zen, sadeliği ve pratik niteliği, doğmalara yer vermesiyle askeri bir kast olan Samurai’ler tarafından pek çabuk benimsendi. XVI. yy. sonlarında Katolikliğin Japonya’ya girmesi bir buhran yarattı, ama Zen Buddha’cılığı bunu başarıyla önledi. Tokugawa’ların «şogun»luğu devrinde (1600-1868) Konfuçyus’çuluk yeniden itibar kazandı ve Buddha’cılık ilk defa olarak bir gerileme gösterdi. Sonra ikinci Dünya savaşından önce yeni bir kriz daha geçirdi. Japon hükümeti Japonya’nın eskiden milli dini olan şinto’yu halka benimsetmeye kalkıştı.


Bugün takımadalara yayılmış 106 223 tapınak ve bu tapmaklarda ibadet eden 50 milyon Japon Buddha’cı vardır. Mezheplerden beşi önemlidir: başta Amida’cı Şinşu mezhebi (13 milyon), Zen mezhebi (9 milyondan çok), Şingon mezhebi (8 milyon) ve nihayet her birinin üçer milyon müridi bulunan Joda ve Nişiren mezhepleri.


alıntı