Yüreğimin Özü
 

Uslanmaz olan gönül bir bana yar değildir elbette . Niye olsun ki , niye o gönül bana gelsin ki . Yüreğimden okudum seni , öyle ezberledimki , aklımdan çıkman mümkün değildir , imkansızım oldun sen . Sonrası Allah kerim , ne yapalım her yüreğin bir özü vardır ya , özümde sözümde bu olsun sana ..............


Sevdam yüreğimde kor misali yakar durur beni , sessiz ve yavaş yavaş . Bu çile bu ızdırap çekilirmi bilmem ama çekeceğiz sanırım .


Bir zamanlar hayellerimi süsleyen pembe düşlerim ve bu düşlerimin içinde en önemli değerim olan sen vardın . Tabi o zamanlarda senin bundan haberin dahi yokdu , olamazdı . Hani insana arada bir suskunluk gelir ya , aynı o şekle büründüm bende ister istemez suskunlaştım . Sonra bunun nedenlerini sordum kendime , nedeni basitmiş korkuyordum sensizlikden . Vayy be .. Sensizliği düşünmeyen bir ben , sensiz olmakdan sensiz kalmakdan korktum . Evet evet itiraf edeyim korktum .


Bile bile ölmenin mutluluğu içerisindeyim . Varsın yaşıyordum , yokluğun zaten ölümdür . Ömrüm ise boşadır be yüreklim . Boşver sana seslenmek istemiyorum , ben sadece kendi içimi dökmek ve kendimi yargılamak istiyorum . Suşlu benim , sen haklıydın . Sen haklıydın . Derdim beni yer , ben çilemi . Çilem gönlüme ağır , ağrım yüreğimdedir .


Anlayacağın özümü kaybettim .