Kendine Tutsak İnsanlar
 

İnsanlar neden kalabalıklarda kayboluyor sürekli ve neden üzgünler?



Kendi hikayelerinin tutsağı onlar.Herkes yaşamın asıl anlamının,

sunulanı yaşamak olduğunu olduğuna inanıyor.Yani ellerine verilmiş bir

planda yaşıyorlar bilerek ya da bilmeyerek.Bu olanın kendi planlarımı

olduğunu, yoksa bir başkası için mi yapıldığını asla sorgulamıyorlar.

Deneyimler, anılar, diğer insanların fikirlerini, sadece gözleriyle

gördüklerini kalıplaşmış bir çevrede dönerek topluyorlar, hayatlarına

katmak için, ya da bunların kendi hayatları olduğuna inanabilmek için...


Bu belki de başa çıkabileceklerinden çok daha fazla oluyor.Ve işte bu

nedenle hayallerini unutuyorlar....


Karşıtlık bir tür özdeşliğe dönüşüyor..yani karşı oldukları ve

belki de inanmadıkları ve asla istemedikleri hayatları yaşıyorlar...


ve daha beteri bu yaşadıkları hayatla özdeşleşiyorlar.

Mutsuzlar çünkü bir hayallerini gerçekleştirmek yerine sıcak

koltuklarında kendilerine sunulanı, toplumun doğrularını, inançlarını,

devletin dayatmalarını yaşıyorlar...


Mutsuzlar çünkü mutlulukları maddeye bağlı, ve bazen bu

madde hayatlarının tek amacı oluyor..yazık hayatlar, paramparça

yürekler, tutsak olmuş beyinler...


Tutsak olmuş hayatlar, tutsak olmuş kısa, hüzünlü, mutlu,

mutsuz hikayeler...


Kendi hikayelerinin tutsağı olanlar...

Kendine tutsak insanlar...