Karlı Köyde Gelin Olmak
 

Daha on beş yaşındaydı Zeynep
Yeni gelindi.
Kar tipi önünü kesti.
Rüzgar bir canavar gibi esti.
Kar acımasız.
Kar yolları tıkamış.
Geçit vermiyor dağlar.
Zeynep perişan, hasta!
Bomboş şafaklara gebeydi.

Daha çocuk gözlerle bakıyordu!!!
Yaşama, kocasına
Tepelere, karlara.
Şaşkın, sancısı var, canı acıyor
Gözyaşları inci gibi akıyor.
Bilemezdi beyaz karın mezarı olacağını
Doğmamış çocuğuna kefen biçeceğini


Soğuktu hava buz gibiydi.
Artık son demlerine gelmişti!!!
Kızak da kıvranıyordu.
Birden bir çığlık duyuldu.
Kızak çekenler dönüp baktılar.
Oracıkta kalakaldılar.
Zeynep doğurmuştu...
Hiç ses duymadılar korktular
Sessizce beklediler.
Zaman geçti
Zeynep baygındı, kan kaybediyordu.
Bebeğinin öldüğünü bile anlayamamıştı.
Umutla yine koştular karları yararak
Tipiye göğüs gererek...
Ağlayarak.


Ama nafileydi çabaları
Çok geçti artık.
Doktora ulaştıklarında.
Zeynep'in öldüğünü gördüler.
Gencecik Zeynep yollarda kalmıştı...
Bebeğine karlarda kavuşmuştu...
Hiçbir şey anlayamadan!..
Yaşamı daha bilmeden...
Umutlarına kavuşamadan
Zeynep onbeşinde ölmüştü...
Baharları göremeyecekti artık.
Karlarda kapanmıştı çocuk gözleri
Karlı köye gömülmüştü...

(Gerçek bir yaşam öyküsü)