Affetmenin Dayanılmaz Ağırlığı
 

Bir lise öğretmeni bir gün girdiği öğrencilerine bir teklifte bulundu.

“ Bir hayat deneyimine katılmak ister misiniz ? ”

Öğrenciler çok sevdikleri hocalarının bu teklifini tereddütsüz kabul ettiler. “ O zaman ” dedi öğretmen. “ Bundan sonra ne dersem yapacağınıza söz verin. “ Öğrenciler bunu da yaptılar ve öğretmen devam etti: “ Şimdi yarınki ödevinize hazır olun. Yarın hepiniz birer plastik torba ve beşer kilo patates getireceksiniz! ”

Öğrenciler, bu işten pek bir şey anlamamışlardı. Ama ertesi sabah hepsinin sıralarının üzerinde patatesler ve torbalar hazırdı. Kendisine meraklı gözlerle bakan öğrencilerine şöyle dedi öğretmen :

“ Şimdi, bugüne dek affetmeyi reddettiğiniz her kişi için bir patates alın, o kişinin adını o patatesin üzerine yazıp torbanın içine koyun. ”

Bazı öğrenciler torbalarına üçer beşer tane patates koyarken bazılarının torbası neredeyse ağzına kadar dolmuştu.

Öğretmen, kendisine “ Peki şimdi ne olacak ? ” der gibi bakan öğrencilerine ikinci açıklamasını yaptı:

“ Bu torbaları bir hafta boyu nereye giderseniz gidin yanınızda taşıyacaksınız. Yattığınız yatakta, bindiğiniz otobüste, okuldayken sıranızın üstünde… hep yanınızda olacaklar. ”

Aradan daha bir hafta geçmişti. Hocaları sınıfa girer girmez, öğrenciler şikayete başladılar :

“ Hocam, bu kadar ağır torbayı her yere taşımak çok zor. ”

“ Hocam, patatesler kokmaya başladı. Vallahi, insanlar tuhaf gözlerle bakıyorlar bana artık… Hem sıkıldık, hem yorulduk… ”

Öğretmen gülümseyerek öğrencilerine şu dersi verdi :

“ Görüyorsunuz ki, affetmeyerek asıl kendimizi cezalandırıyoruz. Kendimizi ruhumuzda ağır yükler taşımaya mahkum ediyoruz. Affetmeyi karşımızdaki kişiye bir ihsan olarak düşünüyoruz, halbuki affetmek en başta kendimize yaptığımız bir iyiliktir. ”


umarım hepimiz affedenlerden ve en önemlisi affedilenlerden oluruz.