Menekşe
 

Hayattan her sıkıldığımda,hayatımın anlamını kaybettiğimde yaklaşık bir saat yürüyüş sonunda bir dağa çıkar avazım çıktığı kadar bağırır,ağlar,güler ve böylece kendimi rahatlatıp inerim.


Yine hayatamın anlamını kaybettiğim birgündü ve yine kendimi dağda bulmuştum.Ağladım,güldüm ,avazım çıktığınca bağırdım ve yine kendimi rahatlatmayı başarmıştım.Aşağı inerken iki kayanın arasına sıkışmış bir menekşe gördüm.O kadar güzel ve hayat dolu duruyordu ki...Yalnız olmasına rağmen, yaşam kaynağı olan su olmamasına rağmen,kayaların arasında sıkışıp kalmasına rağmen hiç şikayetçi değil şikayetçi olmadığı gibi güzelliğinden de hiçbirşey eksilmemişti.Aklıma biz insanlar geldi.Binlerce,milyonlarca güzelliğe rağmen yine de kötülüğü görebilmeyi başarabiliyorduk.Ya da etrafımızda milyarlarca insan olmasına rağmen yalnızlığa düşebiliyorduk,ya da biz kendimizi öyle hissedebiliyorduk.Oysa o menekşe tek başına olmasına rağmen her tarafında engeller olmasına rağmen ayakta durabiliyor,şikayet etmeyebiliyordu.Belki de etrafında ki kayaları, ağaçları,kötü otları sevgisiyle besliyordu.


İşte o günden sonra dağa çıkmaz oldum.Hayattan ne zaman sıkıldığımı yada yalnız kaldığımı hissetsem aklıma o menekşe gelir ve beni tekrardan hayata sımsıkı bağlar.Evet o menekşe beni de hayata bağlamayı başarmıştı.Artık bende kendimi menekşe gibi hissediyorum.Şimdi seçim sizin ya menekşe olacaksınız yada...


Yasin Başaran