Kapalı Kutu
 

Nihayet buldum. Çok aradım, bulmak için çok yollar aştım. Ama buldum.

Onu ortaokuldan bu yana arıyordum. Ortaokulda bulduğumu sandım. Ama yanılmışım. Lise yıllarına geldiğimizde aramaktan biraz yorulsam da aramaya devam ettim. Lise yılları orta okuldan daha zordu. Hele ilk senesi. Yirmi yedi saat aynı dersle uğraşmak anlatılmaz, yaşanır dedirtecek bir zorluktu. Bu zorluk içindeyken onu yavaş yavaş bulduğumu anladım.

Onu yavaş yavaş buluyordum. Çünkü o adeta kapalı bir kutuydu. Onunla ilgili her bilgi öğrenişimde kutunun kapağı biraz daha açılıyordu.

Bir gün kapalı kutunun kapağının nerdeyse tamamını açacak bir bilgi öğrendim. O bir yazardı.Roman yazmıştı. Bunu öğrendiğimde onun neden bir kapalı kutu olduğunu anladım. Yazar çekingenliği vardı onda.

İlk seneyi bitirdiğimizde artık her şeyin çok rahat olacağını düşünüyordum. Fakat yaz bitip ikinci seneye başladığımızda ikinci senenin birinci seneyle zorluk konusunda yarışacağını, hatta onu sollayacağını anladım. Fakat bunca zorluğa rağmen kapalı kutunun açılmasına ramak kalan kapağını açmak için çabalıyordum.

Kapalı kutuyu açmaya çalışırken onunla edebiyat hakkında konuşuyordum. Ben de zamanında roman yazmaya çalışmıştım. Fakat başaramamıştım. Fakat hikaye yazıyordum. Ne de olsa o bir yazardı. Ona yaşadığım şeyleri de anlatıyor, onunla düşüncelerimi de paylaşıyordum. Düşüncelerimi yanlış buluyordu. Ben de yanlış buluyordum. Çok saçma düşüncelerdi.

Bir gün okula geldiğimde saçlarının kısaldığını gördüm kapalı kutunun. Kısa saçlar ona çok yakışmıştı. Tıpkı ünlü kadın oyuncu Meg Ryan gibi olmuştu. Fakat ben bunu ona söyleyemedim. Bir gün de bir kot pardösü ile gelmişti okula. O da çok yakışmıştı ona. Fakat bunu da söyleyememiştim ona. Ne de olsa milletin ağzı torba değildi ve milletin ağzı büzülmezdi. Oysa ben kapalı kutunun hakkında bunları düşünürken onu sadece aradığım şey gibi görüyordum.

İkinci senemizin de sonuna gelirken artık herkes kendi yolunu seçecekti. Ben onun benle aynı yolu seçeceğinden emindim. Fakat o başka bir yolu seçeceğini söyleyerek beni büyük bir üzüntüye saldı. Oysa benim hayallerimde evleneceğim kişiyle birlikte yer alıyordu o hep. Evleneceğim kişiyi sevgilim olarak, onu aradığım kişi olarak seviyordum hayallerimde. İkisinden birinin bir sıkıntısı oluyordu. Evleneceğim kişiyi sevgilim olarak, kapalı kutuyu aradığım kişi olarak dinliyor, teselli ediyordum. Hepimiz İngilizce öğretmeni oluyorduk, o da evleniyordu, ben kitap çevirmenliği yapıyordum, onun romanı basılıyordu ve hep bir arada oluyorduk hayallerimde.

Hayat hayal değildi işte. Ona mani olamazdım. Onun aradığım kişi olduğuna eminim. Ondan ayrı bir yola gitmek zorunda olduğumu da. Aradığım ne mi? Dost. Sadece bir dost...


Özgür Yenigün