Züleyha lar yok artık ..
 

Yusuf!..
Güzelliğin kadar dava/l/c/ısın sen.
...
Sana imtihan olacak Züleyhalar yok artık.
Aynanın sırrına talip olan yok.
Yüzündeki güzelliği katlediyorlar.
Batıyorlar yüzüne bakarken.
Oysa..
Deli gibi sevselerdi derviş gibi okurlardı nakşını.
Yol olurdun.
Kırılırdı ayna ve sen çekilirdin aradan.
Seni seven çok
Hiçbiri Züleyha değil.
Züleyha ki dile düşecek kadar aşık-ı sadık
Aşkı kınanmış ne gam!
Geçmedi mi vesilesinden?
Şimdi kimsede kınanacak güç yok;
Seni zindana attıracak şiddet-i aşk yok;
pişmanlıktan kavrulacak kadar cesaret yok;
vuslatı bekleyecek sabır yok...
Demek "Allah sabredenlerle beraber"di.
Züleyha sabredendi.
Vuslata erdiğinde kalbini hakiki sahibine verdi.
O ne güzel örnekti çağlar öncesinden.
Artık Yusuflar yok.
Ne kuyularda ne zindanlarda bir feryad yok.
Feryad ettiler de merdiven mi indirilmedi kervanlar elince
yol mu açılmadı saraylara giden?!..
Artık el ele tutuşup atlıyorlar kör kuyulara
kimse sınanmıyor aşkıyla.
Seven de sevilen de ödemiyor aşkın bedelini.
Şimdi "çıkıyor!"lar kuyulardan olmasa da "çıktık"larını duyuyoruz bir yerlere..
Vuslatı bile bilmiyorlar Yusuf.
Hicran ki aşığın ateşten şerbeti.
Vuslat ki bir yudum su , hicran derdiyle ölçülene verilen.
Sabredene sunulan ab-ı kevser.
Yanmayan sudan ne bilsin onlara sabırdan da söyleme.
Yusuf!..
Sanma/sınlar/ ki seven seni sevdi.
Sen bir aynasın bekle de kırılasın.
Ayna olduğun kadar güzelsin
Ayna olduğun kadar sevilirsin.
Aynanı bulandırma sakın!..

Şafak Gökdağ