Fer
 

Fer

a. (ar. fer'). Esk.
1. Dal, kol.
—2. Bir bütünden, bir toplamdan ayrılan şey; dal, şube, kol.
—3. ikinci derecede önemli oian şey, ayrıntı.
—Dilbil. Esk. Fer-i fiil, isim fiil, ortaç.
—Esk.bot. Fer-/ tali, bitki kökünden çıkan filiz, sürgün.
—Esk. sil. Ok atma yarışmalarında, hedefe bir sayı fazlasıyla isabet ettirilmesi anlamında kullanılır deyim,
—isl. huk. Erkek ve kız çocukla, bunların çocuklarından her biri.