FARİG Sıf. (ar. Fariğ )
 

FARİG sıf. (ar. fariğ )



Esk. 1. Vazgeçmiş, bırakmış,- el çekmiş.
—2. işini bitirip kurtulmuş, artık işi gücü kalmamış, serbest.
—3. Rahat, sıkıntıdan uzak.
—4. Fârig olmak, el çekmek, vazgeçmek: "Matem ve şuyûn u şerâyetin yerine yetürdiler ve fârig oldular" (F. Köprülü).
|| Fârig-ül-bâl, başı dinç, rahat.
|| Fârig-ül-hal, durumu iyi olan.