İstikamet
 

İstikamet


İSTİKAMET, -ti a. (ar. istilfamet).

1. Doğrultu, yön: Rüzgâr, kuzey-güney istikametinde esiyor.
2. Esk. Dürüstlük, doğruluk.
3. Bir şeye, bir kimseye istikamet vermek, onu belli bir yöne yöneltmek, ona yön vermek: Artık hayatına, kendine bir istikamet vermelisin.

—Ask. istikamet açısı, bir yerde, kuzey yönünden başlayarak saat hareketi yönünde hedefe kadar ölçülen yatay açı.

—isi. islam ahlakında inanç, niyet, düşünce ve davranışta dürüstlük. (Bk. ansikl. böl.)

—ANSİKL. istikamet, en önemli ahlaksal erdemlerden biri sayılır, islam dininin öngördüğü yaşama biçiminin bir adı da doğru yol anlamına "sırat-ı müstakim"dir (I, 6). Hz. Muhammet "bir kişinin kalbi doğru (istikamet) olmadıkça imanı doğru olmaz; dili doğru olmadıkça kalbi doğru olmaz" diyerek inanç, niyet ve davranışların bir bütün içinde istikamet taşıması gerektiğini dile getirir.