Eve Düşen Yıldırım Yazarı Nahid Sırrı Örik
 

nahid sırrı örik eve düşen yıldırım

Nahid Sırrı Örik Kimdir Hayatı

Roman ve hikaye yazarı Nahid Sırrı Örik 1895 -1960 yılları arasında yaşamıştır.

Eve düşen yıldırım yazarı kimdir? Divan sahibi Oltili Ahmet Nafiz Paşa'nın torunu ve Hasan Sırrı Bey'in oğlu olan Nahid Sırrı Örik, 22 Mayıs 1895 yılında İstanbul'da dünyaya geldi.. Nahid Sırrı Örik sırayla bir İngiliz ve bir Fransız Mektebine devam etti. Galatasaray Mekteb-i Sultani'sine girdi. Fakat hiçbirini tamamlamadı. Nahid Sırrı Örik 1913 yılında Bir süre Mekteb-i Hukuk'un derslerine katıldı ve burayı da yarım bıraktı

http://frmsinsi.net/images/frmsinsim...sinsi.net_.jpg

I. Dünya Savaşı'nın ikinci yılında yurt dışına çıkarak Tiflis, Berlin, Paris, Viyana, Roma ve Kopenhag vd. Batı kentlerinde yaşayan Nahid Sırrı (1915), Cumhuriyet'in ilânından sonra 1928 yılında Türkiye'ye geri döndü.

Dönüşünden hemen sonra Nahid Sırrı Örik Cumhuriyet gazetesinde yazmaya başladı. Sonra Ankara'ya yerleşti ve Milli Eğitim Bakanlığı'nda çevirmen olarak işe girdi. 1933 yılında Yaşar Nabi ile birlikte Varlık Dergisi'ni çıkardı. Babasının 1933 yılında ölümünün ardından İstanbul'a döndü.

Nahid Sırrı Örik Ölümüne kadar çeşitli gazetelerde köşe yazarlığı yapmayı sürdürdü.Anadolu gezileri sırasında yazdığı makaleler de farklı dergi ve gazetelerde yayınlandı.

Nahid Sırrı Örik 18 Ocak 1960 tarihinde İstanbul'da vefat etti.

Nahid Sırrı Örik Eserleri şunlardır;

Nahid Sırrı Örik Hikaye Kitapları

Kırmızı ve Siyah (1929)
San'atkârlar (1932)
Eski Resimler (1933)
Eve Düşen Yıldırım (1934)

Nahid Sırrı Örik Romanları

Kıskanmak (1946)
Sultan Hamid Düşerken (1957)
Yıldız Olmak Kolay Mı? (2006)

Nahid Sırrı Örik Oyunları

Sönmeyen Ateş (1933)
Muharrir (1934)
Alınyazısı (1952)

Nahid Sırrı Örik İncelemeleri

Edebiyat ve Sanat Bahisleri (1932)
Tarihi Çehreler Etrafında (1933)
Roman ve Hikaye Hakkında Bir Kalem Denemesi (1933)
Hayat ile Kitaplar (1956)

Nahid Sırrı Örik Gezi Notları
Anadolu (1939)
Bir Edirne Seyahatnamesi (1941)
Kayseri-Kırşehir-Kastamonu. (1955)

kaynak: vikipedi